Een tenger figuurtje. En dan die haren. Tegen zwart aan, glanzend, dik. Het reikt bijna tot aan haar billen. Een echte voorgevel heeft ze niet, maar een borstenman ben ik toch niet. Uiteindelijk gaat het om de inhoud en niet om de verpakking. Toch bekoort die verpakking me erg. Een nauwsluitende jurk die tot op de grond valt laat weinig te raden over. Goudkleurig en dat bekoort me minder. ‘Goud maakt oud,’ zeg ik altijd. Iets te grote voeten naar mijn smaak, maar de schoenen zijn stijlvol. Stilettohakken. Ze zou er zo een vent een trap mee in zijn kruis kunnen geven. Ontieglijke pijn verzekerd. Als ze zich omdraait, staar ik in het gezicht van ‘De vrouw met de baard.’


Je ziet de voorgevel en niet het gezicht in de eerste paar zinnen. Dat schuurt voor mij een beetje in het verhaal. Verder leuk.