veertig inch is het sleutelgat
waardoor ik al het leed
van de wereld en
de MH17 zag en zie
brokstukken, speeltjes
boeken, een knuffel
en een paspoort
naar hel en verdoemenis
tweehonderdachtennegentig
onzichtbare levens bevinden
zich op mijn netvlies als
had ik ze persoonlijk uitgezwaaid
vier dagen blijf ik
gluren naar de onwerkelijkheid
van de realiteit, ’t salueren naar wat
anoniem thuiskomen is
ik sluit mijn ogen…maar zie!
het beeld is ingebrand, het leed
van inches tot pixels gesmeed
diep in hart en ziel gegrift
turend door het sleutelgat
ben ik meegelift
met de dragers van een kist
en de stoet van zwarte wagens
waarin zij zich bevinden
zij allen, zo node gemist
door thuisblijvers
nog zo vol met vragen
Het blijft onwerkelijk en toch zo waargebeurd.
Mijn tip is om ook in de eerste zin 40 in letters te schrijven. En misschien nog twee woorden erbij?
Dank je Levja. in mijn bewerking gaf het 120 w aan…
Mooi Gerda, hoe je dit weet te dichten in ook nog eens precies 120 woorden.
Dank je Irma.
Mooi Gerda!
Mooi stukje 🙂
Dank je @Inge en @Daphier
Goed geschreven Gerda. Je medeleven is voelbaar.
Dank je @Desiree
het onbevattelijke in woorden vangen..
Dank je @Jose van Rosmalen.