‘Wat wilt u met die tafel doen?’ De man van de opruimploeg kijkt me vragend aan.
‘Gooi maar weg. Ze kan hem toch niet meenemen.’
Ik kijk naar het gebutste tafelblad. In tijd van een jaar veranderde de gloednieuw gekochte tafel in wrakhout. Ik raap een weggewaaid papiertje van de vloer. ‘Rot maar op, stinkhoer, anders stuur ik de hond op je af.’ Ik verfrommel het papiertje tot een prop en gooi het weg.
Mijn dochter krijste in haar psychoses de hele buurt bij elkaar, gaf onfrisse figuren onderdak in haar woning. In elkaar geslagen, beroofd en verloederd. Zou de buurman dat geweten hebben?
Nu gaat ze eindelijk naar een beschermde woonvorm van de GGZ. Zelfstandig wonen is van tafel.
« Broodmaaltijd in de jaren 60
De tafels van vermenigvuldiging »
« Broodmaaltijd in de jaren 60 De tafels van vermenigvuldiging »
Column, Familie, Liefde, Maatschappij, Mensen, Politiek
Uitgetafeld
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van GeertjePaaij of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« Broodmaaltijd in de jaren 60 De tafels van vermenigvuldiging »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Soms stinkt het leven zo!
Geertje, Ik hoop dat dit jou en je dochter een beetje rust geeft. <3
Ooit heb ik iets dergelijks meegemaakt, al ga ik hier niet in op het wie, wat of wanneer.
Wie de pech heeft niet toegerust te zijn voor deze samenleving, heeft vaak pech in het kwadraat of meer, hoe zeer we ook ons best doen om er nog iets van te maken.
<3