Schrijf mee!
« »

Column, Communicatie, Familie

Troost

10 december 2014 | 120w | Lisette | 11 |

Het leven is onvoorspelbaar en grillig. Ik verloor in de afgelopen anderhalf jaar mijn beide ouders en mijn baan. Een roerige tijd dus.

De eindeloosheid van de zee en haar golfslag geeft me altijd weer relativerende troost.
Uitzicht op zee geeft me de kracht om me met mijn lot te verzoenen.

Ik deelde de zee-liefde vooral met mijn moeder. De eerste keer na haar dood was het weerzien met de zee vooral pijnlijk.
Bovendien kon ik haar niet meer bellen om haar te laten meegenieten van het eeuwige geruis. Het was er kaal, en ik was vooral boos om het gemis.

De rauwste rouw slijt. Komend weekend ga ik met mijn nichtje weer naar zee. We zullen samen verdrietig genieten.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

8 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »