Het leven is onvoorspelbaar en grillig. Ik verloor in de afgelopen anderhalf jaar mijn beide ouders en mijn baan. Een roerige tijd dus.
De eindeloosheid van de zee en haar golfslag geeft me altijd weer relativerende troost.
Uitzicht op zee geeft me de kracht om me met mijn lot te verzoenen.
Ik deelde de zee-liefde vooral met mijn moeder. De eerste keer na haar dood was het weerzien met de zee vooral pijnlijk.
Bovendien kon ik haar niet meer bellen om haar te laten meegenieten van het eeuwige geruis. Het was er kaal, en ik was vooral boos om het gemis.
De rauwste rouw slijt. Komend weekend ga ik met mijn nichtje weer naar zee. We zullen samen verdrietig genieten.
Beste Lisette,
Triest en mooi!
Met vriendelijke groet,
Chris
@Chris, zo voelt het ook, dank voor je herkenning.
Beste Lisette,
Wat een gemis. Je woorden raken me diep. Mooi hoe je troost en heling zoekt. En weet te vinden.
De rauwste rouw slijt… Hartje van mij.
@Lisette Mooi stukje vol verdriet, maar ook vol perspectief.
Slik, heel mooi!
Wat een liefdevolle woorden.
Verdrietig genieten. Zo mooi. Dankjewel.
Mooi geschreven. Je eerste zin had ik ook mooi gevonden ter afsluiting, alles samenvattend…
De kracht van het water, het overwinnen van verdriet