ik bracht de winter door
wachtend op een woord
ik zag de lente
aan de horizon verrijzen
dieren en mensen
uit hun schuilplaats komen
ik hoorde vogels zingen
maar bleef zonder
nieuws van jou
rondom de huizen
ontsteekt alweer een zomer
enkele kuikens
vliegen op
als breekbare vlokken
tegen het gewichtloze blauw
op de pylonen
verwachten trekvogels
de herfst
bloemen verliezen hun kleur
en nog steeds niets
op het antwoordapparaat
het vervelende is
dat mensen elders zijn
ze draaien rondjes
voor mijn ogen
hoe lang nog
dit ronddraaien
praten in je slaap
is dat normaal
voor afwezige mensen
is alles gelijk
deze historie van
bloemen
seizoenen
vogels
is mijn omweg
opdat je zou begrijpen
dat ik vasthoud
aan terugkerende dingen
Zo lijken 120 woorden er duizend. Mooi!
😉
Prachtig.
dankjewel Levja
ik heb nog twee woorden veranderd, maar kan nu niet meer aanpassen blijkbaar
verrijzen in herrijzen
gewichtloze in berichtloze
dan voelt het nog kloppender
@Hilde Voor nu even een mail aan @Frank, beheerder van de site. Zie links kolom Over en dan Contact.
Verder veel van deze mooie stukjes schrijven. Dan wordt je veelschrijver en kan je zelf wijzigingen aanbengen.
Ohhhh…. Dan word (zonder t uiteraard) je.
Ik ga me schamen …
soms blijven dingen rondzingen en malen in je hoofd
geen schaamte nodig, Levja. DT-fouten zijn onvermijdelijk, vooral voor schrijvers 😉
dankjewel, José
Erg mooi.
dankjewel hendrike
Mooi! @Hilde
dankjewel Desiree
@Hilde prachtig. Een suggestie: vervang lente door zon of voeg zon toe, ergens anders kan nog wel een woord weg.
Marianna,
dankjewel voor je reactie
zon/horizon vind ik te veel van het goede
plus ik wou echt die seizoenen erin
de lente die herrijst is net iets anders dan de zon die opkomt, daar ruik je ook een lucht bij en voel je die frisheid die met de lente komt
daarom, lente