De muziek had me naar deze hoek van het huis geleid en ik vond haar slaapkamerdeur op een kier. Ik zag haar bewegen op de klanken van Marsalis’ trompet. Ze maakte zich klaar voor haar bad. Langzaam dansend kleedde ze zich uit. Knoopje voor knoopje vielen haar kleren op de grond. Per ongeluk stootte ik met mijn rolstoel tegen de deur, die daardoor verder open ging. In het raam zag ik haar spiegelbeeld lachen. Had ze me gezien? Ze maakte in elk geval geen aanstalten om te stoppen.
Ze had niets meer te verbergen toen ze zich naar mij toe draaide. Ik voelde een sliertje kwijl langs mijn kin druipen. Met een lach hield ze me de trommel voor.
“Koekje?”


Wat je in het klein een groot verhaal kunt vertellen, Compliment !
Net wat Bea zegt: klein verhaal met de suggestie van een groot drama.
Met vriendelijke groet,
Chris
Absoluut fabuleus!
Dank voor de complimenten. 120 woorden is erg weinig, maar ik ben zelf ook niet ontevreden.
Mijn complimenten. Een prachtig stukje, al heb ik geen flauw idee wie Marsalis is.
Wynton Marsalis. Als ik zeg “de hedendaagse Louis Armstrong”, dan heb je een goed beeld, denk ik.
Dank je @Bart. Ik ken zijn muziek, niet zijn naam. Via jou nu dus wel.
Fascinerend verhaal in kort bestek!
@Bart Ik bedoelde natuurlijk dat ik zijn naam niet had (kon) onthouden.
mooi Bart, complex verhaal ik kort bestek!
Het winnende stukje van deze week is ook heel mooi, maar dat jij met dit prachtige verhaaltje niet verder komt dan een gedeelde vijfde plaats kan er bij mij niet in.
Ach ja, natuurlijk is en blijft mijn mening subjectief, maar ik probeer wel altijd zo objectief mogelijk subjectief te zijn…
Bedankt voor de mooie woorden. Die zijn me meer waard dan de plaats op de ranglijst.