Schrijf mee!
« »

Maatschappij, Mensen, Politiek

Stemmen

3 februari 2014 | 120w | Leonardo Pisano | 3 |

Terwijl de politiek aan het draaien sloeg, dacht ik terug aan de tijd dat ze een kind was. Ze was het zonnetje in huis. Als ze van school thuiskwam voor de lunch, babbelde ze altijd opgewonden over wat ze had geleerd of liet dolenthousiast haar werkje zien. Die komt er wel, zei iedereen. Ik geloofde het natuurlijk zelf ook. De eerste signalen zag ik dan ook niet. Achteraf, ja, achteraf waren ze onmiskenbaar. Mijn dochter was ervan overtuigd een zeer getalenteerde zangeres te zijn, terwijl ze zo vals zong als een verkouden kraai. Ach, kinderpraat, zeiden mijn man en ik, en we lachten. Maar het werd almaar erger. Ze hoorde opeens stemmen. Van die vervloekte stemmen die niemand anders hoorde.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Leonardo Pisano of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

6 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »