Woelend lig ik in bed. Als ik af en toe in een oppervlakkige slaap wegzak, vliegen er metalen sleutels en ankers rond mijn hoofd. Botsend en bonzend verdringen ze elkaar. Het gekletter doet me meteen weer wakker schrikken.
Mijn ogen schieten open en ik staar naar het plafond. Ik geef het op, slapen is er niet meer bij. Ik pak de papieren weer. De plastisch chirurg heeft me de informatie meegegeven met de mededeling: ‘denk er maar eens rustig over na’.
Het is een onmogelijke keuze: de sleutelgatmethode of de ankermethode. Allebei zullen ze littekens achterlaten in mijn gezonde huid. En allebei zijn ze niet zonder risico. Maar wat zal het heerlijk zijn om op mijn buik te kunnen slapen.
Ik moest ze even opzoeken Inge! 🙂 Ik neem aan dat het om een verkleining gaat? Ik slaap sowieso niet graag op mijn buik, maar kan me er wel iets bij indenken..
O, en originele inval! 😀
Leuk gevonden Inge,
(het gegeven komt mij bekend voor,
ik kan al heel lang weer op mijn buik slapen 🙂
Een leerzaam stukje @Inge Ik heb het ook op moeten zoeken. Echter, ik heb nooit op mijn buik geslapen en ik heb daar ook geen behoefte aan. Je hebt me wel iets tot nadenken meegegeven.
Ik kon natuurlijk niet achterblijven en ben ook gaan ‘googlen’, hoewel ik intussen al enig idee kreeg door alle reactie. Leuk gevonden en leuk geschreven!
Bedankt iedereen! Ik kende het woord eerlijk gezegd ook niet. Was aan het googelen voor inspiratie 🙂
origineel Inge. Ook even gegoogled.
Dank je Desiree!
leuk geschreven, moest wel even nadenken voor ik het snapte