‘Hallo,’ klinkt het vanaf beneden met een vriendelijke stem, ‘wie zou er kunnen helpen met het paasontbijt? Ik heb iemand nodig voor de croissantjes, de eitjes en het sinaasappelsap.’
Nog voor de laatste zin tot een einde is gekomen, stommelt het meisje met haar deinende slaapkrullen de trap af. Samen gaan ze de keuken in.
‘Je moet aan de bovenkant beginnen van de onderkant,’ zegt de jongedame in een onnavolgbare logica en vervolgt:
‘Mijn hemd past precies bij de kleur van de plank!’
Ze danst op haar plek, zwiert met het mes, strooit met complimenten en lacht een glans op de ochtend.
‘Als ik later groot ben kan ik zelf koken.’
Opeens verlang ik naar het bestaan van een tijdsvertrager.


Heel erg mooi geschreven.
kon de tijd maar stilstaan
Prachtige titel ook
Een moment om voor altijd op foto vast te leggen…