‘Snuit even je neus. Je blijft er nog in. Je moet echt de knop omdraaien. Je hebt alles gedaan wat in je vermogen lag.’
‘Ik heb geen slapeloze nachten, hoor. Dat heb ik wel geleerd van al die psychiatrische opnames, drugsgebruik en scheldpartijen. Ik huil ook niet meer in mijn slaap.’
‘Goed zo. Ik wil je niet weer zien veranderen in een skelet. Je bent mijn liefste collega. Beloof me één ding.’
‘En dat is?’
‘Geen tissues meer in je bureaula. Verwen jezelf met een saunabezoek.’
‘Daar wil ik met Kerstmis naartoe. Dan mis ik mijn zoon zo. Geen idee waar hij nu uithangt. Shit, nu huil ik weer.’
‘Hier heb je nog één keer een tissue. De laatste. Beloofd?’
« Te laat
In de wonden »
« Te laat In de wonden »
Familie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Op de werkvloer
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van GeertjePaaij of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Te laat In de wonden »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Dit raakt me. Goed gedaan, Geertje! <3
Dat tissues zoveel kunnen losmaken!
Hi @Leonardo Dank je wel! @Irma Tja… Voor vele mensen is de decembermaand een gruwel.
Geweldig om zo’n collega te hebben!
En, wat goed geschreven.
Hi @Nel Dank voor je compliment. Zulke mensen bestaan echt…