We volgden het South West Coast Path over de kliffen van Sidmouth naar Seaton. In de brochure stond dat ons boven een spectaculair uitzicht te wachten stond.
Het pad ging nu eens steil omhoog, dan weer steil naar beneden, en er kwam steeds meer mist opzetten. Op een gegeven moment moesten we een weiland oversteken, maar in welke richting? De volgende richtingaanwijzer was door de mist niet te zien. ‘Hierheen,’ zei ik. Ik herkende het pad als vage, zilverachtige vegen in het natte gras en voelde me net Winnetou. Jij vertrouwde mijn spoorzoekerstalent niet helemaal, maar toen we precies bij de richtingaanwijzer uitkwamen, was je overtuigd.
Het spectaculaire uitzicht hadden we gemist, maar ach, de mist had ook zijn charme.
Mooi, Marlies! <3
Dank je, Nel.
Voordeel van dichte mist is de absolute stilte die je omringt. Nadeel is de condens op je brillenglazen.
Aardig stukje
Hartje!
Je stukje nam me helemaal mee. Tot het begin van je laatste zin. Die had ik net wat meer spectaculair verwacht. Maar mijn hartje heb je.
@Chris, dank je. Ja, die stilte is inderdaad heel bijzonder.
Dank je, @Levja.
Doet me denken aan de drie dagen die we ooit in het Lake District doorbrachten. Al die tijd was het zicht minder dan vijftig meter. We zagen veel keien en soms wat bomen, maar niet de heuvels en weidse uitzichten waarvoor we gekomen waren.
Mooi stukje. <3
Alleen zou ik 'nu weer steil omhoog' vervangen door 'nu eens steil omhoog'.
Dank je, @Hay. Verbeterd.
Dat hadden wij op Mount Washington. We waren ook mijn broer kwijt. Hij is 2 meter lang, kun je nagaan. En toen was alleen zijn hoofd zichtbaar boven de mist uit. Magisch moment. “Wat staan jullie nou te lachen?”, vroeg hij nog.
Wat een leuke herinnering, Lousjekoesje! Maar ook wel een spannend moment, natuurlijk.
ja die verhalen van Winnetou en Old Shatterhand, spannend spoorzoeken