‘Karsten, wat scheelt er?’ vroeg Marina bezorgd.
‘Niets,’ antwoordde hij.
Marina legde haar hand op zijn voorhoofd.
‘Koorts heb je niet. Doet het ergens pijn?’
‘Helemaal niet,’ verzekerde hij haar, terwijl zijn gezicht verkrampte.
‘Schat, waarom geef je het niet gewoon toe? Ik ga de dokter bellen. Ga maar naar je bed.’
Toen de huisarts even later weg was, ging Marina bij haar zoon zitten.
‘Waar was je bang voor? Een buikgriep is toch helemaal niet erg?’
‘Nee,’ gaf hij schoorvoetend toe. ‘Mam, onderbuikgevoel en vrouwelijke intuïtie zijn hetzelfde, toch? Ik wil helemaal zo geen meisjesdingen hebben! Wat gaan mijn vrienden zeggen?’
Marina onderdrukte een glimlach.
‘Maak je maar geen zorgen. Wat je nu voelt, is een totaal ander onderbuikgevoel …’
‘
Grappig stukje voorlichting.
hoe kleine jongens ( en meisjes) groot worden!