Schrijf mee!
« »

Fictie, Natuur

Maquis

19 mei 2014 | 120w | jack | 7 |

Oneindig lijken de heuvels, eeuwig de maquis. De hitte ligt als een elektrische deken over het landschap en vormt virtuele plassen op de weg. Een fata morgana is het, een mirage zoals ze hier zeggen. Ik heb dorst. Mijn bidon is al leeg.
Insecten zoemen rond de olijfbomen terwijl op de achtergrond de Route Nationale ruist als een beek van zwart asfalt. Ik verlang naar het majestueuze kabbelen van de Rhône of het klateren van de beken door de schaduwrijke gorges. Toch blijf ik liggen, onzichtbaar in de maquis.
Ze hadden nog gewaarschuwd voor een verkeerd verzet. Ik had gelachen en me tegen de adviezen verzet, van koersen wist ik niets. De Champs-Élysées zou ik nooit halen op mijn opoefiets.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van jack of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

11 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »