We zitten op de roodleren tweezits. Naast elkaar, zoals elke avond. Voorzichtig leg ik mijn hand op zijn been. Tot mijn verbazing haalt hij ‘m er deze keer niet af. Subtiel probeer ik terrein te winnen. Stukje bij beetje schuif ik dichterbij.
Hij laat me, knikt dat het oké is.
Langzaam leg ik mijn hoofd op zijn buik. Mijn armen losjes om zijn benen. Om te voorkomen dat ze van de bank afglijden. Om nog dichter bij hem te zijn. De rest van mijn lichaam knoedel ik in het krappe hoekje dat overblijft.
Verkrampt maar intens gelukkig lig ik daar. Opstaan? Ik peins er niet over! Van dit zeldzaam intieme moment met mijn tienerzoon wil ik zo lang mogelijk genieten.
Heel mooi!
Mooi @Nienke. De titel vind ik pakkend.
@Nienke, wat een fijn moment, goed omschreven.
Fijntjes!
Ah verrassend einde, mooi!