‘Weet je wat niet zou misstaan in mijn klaslokaal? Een abacus!’
‘Huh, een wat?’
‘Je weet wel, zo een houten staanding met tien rijen gekleurde bolletjes, die je kan heen en weer schuiven.’
‘Ooooooh, een telraam bedoel je!’
‘Ja, dat zei ik toch … ‘
‘Nee. Je had het over een soort van kus.’
‘Hmmm, wil je er soms één? Of meteen meerdere?’
Hij trekt haar lachend tegen zich aan en plant vederlicht een paar kussen in haar hals.
‘Gek!’ zegt ze terwijl ze haar armen rond zijn nek slaat.
‘Op jou, al heel lang.’ fluistert hij terug.
‘ … En hier zullen onze leerlingen dan wiskunde krijgen.’
Geschrokken kijken ze om. Een paar ouders met de directeur staan in het deurgat.
Bij ons op school hebben ze een aantal jaren geleden de abacus weggegooid. Nu snap ik waarom.
Mooi geschreven weer.
Die overgang van abacus naar kus is prachtig. En er wordt gretig gebruik van gemaakt. 😉
@West Mus : dank je
de liefde wint het van de wiskunde!
@José van Rosmalen : totaal onverwacht! dank iedereen voor de hartjes
van harte Stefanie