T.h.t. jan. 2014, staat er gedrukt in het blik. Hij moet er vandaag aan geloven, besluit ik met de blikopener in de aanslag.
Nog ben ik er niet achter welke grapjas het flikte om ons dit als huwelijkscadeau te geven. Vanaf dat moment staat hij daar namelijk in mijn kast. Eerst samen met nog vierentwintig blikken. Langzaam maar zeker werd mijn plank steeds leger, totdat deze ene overbleef.
Ik verafschuwde ze stuk voor stuk: aan de buitenkant hetzelfde, de inhoud steeds anders. Verheugde ik me op appelmoes, bleken er wortels in te zitten…
Handenwringend komt mijn man de keuken in.
‘Dit moet dan uiteindelijk de Chili con carne zijn,’ onthult hij met een grijns, net voor ik hem onthoofd.
Nog even naar het woorden aantal kijken. En chili con carne is volgens mij zonder streepjes (en dus drie woorden ipv een).
@Frank, bedankt en ik vrees dat je gelijk hebt, ik hoopte ermee weg te komen 🙂
@Frank, als ik er nog een woord bij zet, dan geeft hij -1 aan en dan kan ik het niet publiceren. Ik wil graag ervan maken: ‘Nog STEEDS ben…’ maar dat lukt dus niet…
Er zaten her en der wat leestekens scheef geloof ik. Nu lijkt het in orde.
Toch niet je man @Irma?
@Levja, tja, de vraag blijft wie er nou een kopje kleiner gemaakt werd: het blik of de man… 😉
@Irma, leuk, deze wrange situatie. Goed verteld.
Grappig einde, alleen geloof ik niet dat je een blik met een opener kunt ‘onthoofden’. Het moet dan toch haar man zijn die aan een gruwelijk einde komt. Sterke vrouw die hem met een blikopener weet te onthoofden. 😉
@Desiree en Hay bedankt! Hay met een beetje veel fantasie zou je het openen van een blik een soort van onthoofding kunnen noemen 🙂
@Hay, het lekker lugubere woord scalperen is misschien beter op zijn plaats 😛
😉