‘Ja schat?’
‘Wat is je probleem?’
‘Niks. Ik schrijf.’
‘Ik zie je anders alleen maar naar dat scherm staren, zonder je toetsenbord…’
‘Ik denk.’
‘Dus je zit vast!’
‘Hm. Ja, nee, ja… ik probeer me in te leven. Zo’n schrijfoefening weer, je weet wel, waar je…’
‘Welk woord kan jou…’
‘Laat nou maar!’
‘Waar heeft het mee te maken?’
‘Intuïtie. Verliefdheid. Vlinders. Voelen in plaats van denken.’
‘Maar?’
‘Maar het heeft ook een heel andere lading. Een schemergebied van schaamte en schande, een broedplaats van schuine bakken en schuttingwoorden en…’
‘En daar worstel je dus al twee dagen mee.’
‘Om niet te zeggen mijn hele leven.’
‘Zet dat onderbuikgevoel dan van je af en schrijf gewoon die tekst.’
‘Ja schat.’
@Harrij, als jij zo doorgaat, haak ik af. Of je belooft me dat je je laat multiklonen. Harrij, jij weet net zo goed als ik dat échte schrijvers zich isoleren. Absoluut geen omgevingsgekrakeel tolereren.
[‘Maar het heeft ook een heel andere lading. Een schemergebied van schaamte en schande, een broedplaats van schuine bakken en schuttingwoorden en…’]. Om deze strofe verdien je absoluut mijn hart.
Mooie inspirerende dialoog.
Wat een onmogelijke opgave, Mili. Als ik zo doorga, haak je af en kan ik je niet redden. En als ik afhaak kan ik je al helemáál niet redden, want ik red uitsluitend schriftelijk.
Maar desondanks een blij dank je wel voor jouw lovende woorden. In gedachten (en tegen mijn lief) noem ik je al mijn Belgische vriendinnetje 🙂 (maar vertel dat liever niet door, met al dat ge-onderbuik op 120w)
@Harrij? Waarom Belgisch? Je Haagse schrijfmattie een idee?
Leugentje om bestwil naar mijn lief, Mili – ik vertel haar alles, maar de details hou ik soms wat rommelig. Als ‘het’ te dichtbij komt, alarmeer ik haar onderbuikgevoel.
En wat scheelt het nou helemaal; vanuit Hoogeveen gezien is den Haag al bijna België.
mooie dialoog