Was het nog maar eergisteren. Morgen is ook goed, want morgen bestaat wat mij betreft niet meer. Dat er op het nu niets meer volgt, is het enige dat ik nog wil.
‘Ga fietsen, jongen,’ zei ze en keerde mij de rug toe.
Zinledig, luchtledig, nou ja, in elk geval volledig ledig fiets ik door het park. Ik zie banken, bomen, bladeren en mensen voorbij glijden, maar heb niet het idee dat ze tot mijn universum behoren. Ik voel mij als de goudvis die zonder besef van tijd altijd maar dezelfde rondjes draait. Alleen ga ik niet rond, maar zweef tot in alle eeuwigheid vooruit, zonder weet te hebben van mijn voeten, die buiten mij om de trappers rond malen.
Mooi. Zodat ik als dagdagelijkse fietser nu het dekbed ter afsluiting over me heen kan trekken.
Het snelste hartje dat ik ooit kreeg, zo’n tien à twintig tellen nadat ik het stukje plaatste, schat ik. Dat moet een erg snelle lezer geweest zijn. 😉
Slaap lekker, Mies. 😉
Prachtig geschreven dit….
Ik begrijp de tweede zin niet goed. Moet er, gezien de context geen gisteren staan in plaats van morgen? > “Gisteren is ook goed, want…” Of zie ik iets over het hoofd en begrijp ik de tekst niet?
Ik ben inderdaad een supersnelle lezer. 120 woorden per minuut. 😉
Gisteren was duidelijk geen mooie dag voor hem. Dus zou hij liefst de klok terugdraaien naar eergisteren en het dan anders aanpakken. Maar ja, zo werkt het leven nu eenmaal niet. 😉
O, mijn reactie was dus voor nel bedoeld.
@Mies
Ik geloof je op elk van die 120 woorden. 😉
@Hay Ik werd even in verwarring gebracht door het dubbele ‘morgen’ in de zin: “Morgen is ook goed, want morgen bestaat nier meer.”
‘Ga fietsen, jongen,’ zei ze en keerde mij de rug toe.
Die zin is al een verhaal op zich zelf en plaatst m.i. de overige 109 woorden in een ijzersterke context.
Dank voor alle reacties!
Leuk, vooral omdat dit niet een typisch stukje voor mij is. Meestal schrijf ik fantasy of probeer ik een stukje met een verrassing op het eind te bedenken. Maar dat zou in dit geval niet gepast hebben, denk ik. Nu ging het me vooral om de sfeer en het gevoel.
Sterk stukje. Het beeld van een jongen die doelloos dromerig rondjes draait, verbindt je met de ‘volwassen’regel :‘Ga fietsen, jongen,’ zei ze en keerde mij de rug toe.
hartje waard!
Chris
Dank je, Chris! Waarom zo’n beeld naar aanleiding van het themawoord boven kwam drijven, zou ik nu niet meer weten. Soms lijkt dat helemaal vanzelf te gaan. 😉
Mooie beschrijving van een diepe en intense gevoelsbelevenis.
Dank je wel Thomas. Vroeger was ik huiverig om dit soort stukjes te schrijven en zocht ik het vooral in fantasy en spanning. Nu varieer ik mijn stukjes meer. Misschien sla ik ook nog wel ooit aan het dichten. 😉