Ja, waar ga ik eigenlijk naar toe?
Het is de vraag die mijn zusje mij een paar uur geleden stelde.
‘Naar elders,’ luidde mijn antwoord toen.
‘Waar ligt dat?’
Geïrriteerd had ik gezucht: ‘Heel ver weg.’
Een traan rolt over mijn wang. Mama ook altijd…
De vrouw tegenover me, kijkt me onderzoekend aan.
De trein vermindert gelukkig vaart. Station Elders, lees ik tot mijn verbazing en abrupt besluit ik hier uit te stappen.
Doelloos dwaal ik even later rond op het station.
‘Kan ik helpen?’ vraagt een luguber type.
Geschrokken vlucht ik naar de andere kant. Elders valt me, bij nader inzien, vies tegen. Zonder verder nog na te denken stap ik in de eerste de beste trein naar huis.
Het gras is altijd groener… 😉
Oost, west ….
Leuk Irma, Elders als eigennaam.
Leuk verhaal,@Irma
@Irma reizen naar Elders is leuk thema