Schrijf mee!
« »

Column, Fictie, Mensen

Het Verwarde Brein

3 april 2014 | 120w | Rebelse Huisvrouw | 7 |

‘Even naar links kijken’ zei ik tegen mezelf. ‘Weer even glimlachen en zwaaien.’ Rustig en beheerst draaide ik mijn hoofd naar links, glimlachte stralend en zwaaide vriendelijk. Het volk dat beneden op het plein stond stampvoette en joelde uitbundig. Ik genoot van het moment. ‘Wat heerlijk om zo geliefd te zijn!’ Het hysterische gebrul grensde aan collectieve hondsdolheid. Ik zwaaide weer. Het was magisch.

Ineens realiseerde ik me dat ik het koud had. Dat ik op dat bordes stond met een emmertje zeepsop en een bezem in de hand. Ik keek naar beneden. Het plein, waar enkele seconden geleden nog duizenden mensen me toegejuicht hadden, lag er donker en verlaten bij. Ik rilde. Opeens voelde ik me heel erg moe.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Rebelse Huisvrouw of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

5 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »