‘Even naar links kijken’ zei ik tegen mezelf. ‘Weer even glimlachen en zwaaien.’ Rustig en beheerst draaide ik mijn hoofd naar links, glimlachte stralend en zwaaide vriendelijk. Het volk dat beneden op het plein stond stampvoette en joelde uitbundig. Ik genoot van het moment. ‘Wat heerlijk om zo geliefd te zijn!’ Het hysterische gebrul grensde aan collectieve hondsdolheid. Ik zwaaide weer. Het was magisch.
Ineens realiseerde ik me dat ik het koud had. Dat ik op dat bordes stond met een emmertje zeepsop en een bezem in de hand. Ik keek naar beneden. Het plein, waar enkele seconden geleden nog duizenden mensen me toegejuicht hadden, lag er donker en verlaten bij. Ik rilde. Opeens voelde ik me heel erg moe.
mooi
@rebelse huisvrouw. Een fijn stukje.
Goede wending <3
Heel goed. Ontnuchterend ook.
Van koningin tot schoonmaakster!