‘Ga jij toch maar met hem op zoek naar vuurwerk.’
‘We doen toch nooit aan vuurwerk?’
‘Ja, maar hij wil het zo graag.’
‘Dan betaalt hij er wel zelf aan mee.’
‘Doe niet zo lullig man, alle vaders doen dat gewoon.’
Daar valt weinig tegenin te brengen.
‘We kopen vooral siervuurwerk hoor,’ zeg ik in de winkel.
‘Ja, maar ook wat knallers.’
Ik ben een slappe vader met soms een autoritaire oprisping.
‘Vooruit, maar niet teveel.’
Niet teveel is al snel vierhonderd stuks.
Om twaalf uur regent het. Snel schieten we vuurpijlen de lucht in.
‘Al het vuurwerk gaat wel vandaag op!’
‘Blijf jij er niet bij?’
‘Nee!’
Ik sluit de deur.
Om half drie komt hij doorweekt naar binnen.
@Hadeke <3 herkenbaar 🙂
Ik denk dat het in veel huishoudens zo gegaan is afgelopen week 🙂
Het einde vind ik wat tam. Misschien lees ik teveel extreme stukjes hier, want ik verwachtte minstens afgeknalde vingers oid.
Grappig. Ik probeerde een vastlopende vader en zoon relatie neer te zetten en dan wordt ‘herkenbaar’ als reactie gegeven. Stof tot nadenken.
@Hadeke dat is volgens mij precies wat je hebt weergegeven
@hadeke logisch dat het ‘herkenbaar’ is
Lees maar eens hier:
http://jelleravestein.blogspot.....stomd.html
@Hadeke, verdrietig stukje, bijna hol…