Hij lag daar als een rottende walvis op de bank. Vanuit de keuken bekeek zij hem; slechts vijf meter scheidde haar van zijn reuma en een of andere volgende gore ziekte die geheid op de loer lag om hem vol te bespringen. Hij kreunde. Als hij haar blik onderschepte, braken zijn ogen van de pijn. Was hij een nanoseconde te laat, dan diende hij ze eerst te programmeren. De walging voor het lillende, brakke vlees ging via haar ingewanden. Dan krampte haar onderbuik en baande haar viscerale lijden zich naar boven. Met een vleesvork in haar hand, bedacht zij zich hem in de ogen te willen treffen. De uitgespietste hypochondrische blauwe ballen zou zij aan haar dartelende schare vissen voeren.
« Vuurwerk
Kriebelen »
« Vuurwerk Kriebelen »
Communicatie
Het varken
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Mili of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
13 reacties
Reageren
« Vuurwerk Kriebelen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Wauw, Mili, de haat spat van het scherm. <3
@Conny, heerlijk hè, die ferme sentimenten. Heb nu toch niet je scherm bevuild? :). Dank voor je hartje.
Ik weet niet zo goed wat ik er van vind Mili. Ik krijg braakneigingen als ik je tekst lees. Het raakt en ik voel me er afschuwelijk bij. Misschien wel omdat je een heel diep gevoel, waarvoor ik me normaliter schaam het te voelen, zo in woorden weet neer te zetten. Mijn compliment en daarvoor een hartje. Niet omdat ik het graag gelezen heb….
Na het lezen van jouw stukje krijg ik de neiging je per omgaande te komen redden, vanwege de hulpeloosheid – de kreet om gered te worden? – die ik er bij voel. Wat een mooi geschreven lelijk verhaal.
@Karin: ik vind het prachtig hoe je reageert. Ik heb je geraakt als ik het zo mag zeggen. En daar doe ik het voor. Ik wil schrijven om anderen te bereiken. Word een tikje emo van je reactie … Dank je.
@Harrij: je bent een uitstekende verstaander. Kom me redden als je tijd hebt. 🙂 Serieus, ik houd van jouw reactie.
Rauw en enigszins cryptisch.
In ieder geval raakt het mijn onderbuik…tjonge zeg.
dit roept een wereld op die we niet graag zien!
@Leonardo, niet cryptisch, rauw reëel, @Madeleine, kusje op je onderbuik, @José, je opmerking is een wijze. Dank jullie.
@Mili
Wham,dat komt binnen als een kopstoot voelbaar rauw en intens beeldend.Ik ga even wat anders doen dan lezen en schrijven, Mili, want je hebt mij geraakt en ik moet er van bijkomen voordat ik mijn bed induik. Slapen lukt nu niet.
@Mathilde, doe mij een plezier. Beloof me dat je gaat slapen. Hand erop?
@Mili
🙂 ja, ik ga zo slapen, Mili. Beloven? Hm, dat doe ik niet zo snel meer.
Nu is er kruisbestuiving en zit ik te denken aan een stukje over beloven.
Zit ik toch nog te schrijven. Ach ja, het leven gaat zoals het gaat.
In ieder geval probeerde ik je in het vorige bericht te zeggen dat je prima enge 120w schreef. Ook voor jou respect dat je de guts hebt.
Welterusten voor straks.