Er was een tijd waarin ik – georganiseerd in een groep – mensen bezocht die gevangen worden gehouden omdat zij vreemdelingen zijn. Het was op woensdagavond, ik moest rechtstreeks van mijn werk naar het opsluitcentrum, fijntjes “grenshospitium” genoemd. Ironischerwijze had ik vaak snoep bij mij voor bij de koffie voor de opgeslotenen.
Het was dus meestal laat als ik dan zelf aan eten toekwam, te halen bij de snackbar, inmiddels gedreven door Kopten, zoals veel snackbars in Amsterdam. Het viel mij op dat de frietenbakker in het volle zakje met een knipoog altijd wat extra’s deed. “Zou hij weten waar ik vandaan kom nu?” dacht ik wel eens.
Vreemd, laakbaar, idee. Waar ik het wel aan te danken had weet ik niet.
Wie goed doet, goed ontmoet.
Ik sluit me bij bovenstaande aan, maar dan niet anoniem.