Vergeelde foto’s, witte duiven, een belofte
een maagdelijke sluier betuigt hun verbinding
totdat het goud zonder een einde
met hem wegglijdt, in de eeuwigheid.
Zware gordijnen sluiten het zonlicht buiten
Vogelgezang klinkt door het open raam
totdat de doodse stilte terugkeert
in haar kille kamer van betrekkelijkheid.
Hemelzoet verlangen kalmeert de ontworteling
een hand tast trillend in het luchtledige
totdat het ongrijpbare haar verlamt
in de ontmoeting met ontgoochelende illusies.
Aardse vragen struikelen in het zwijgen
een stuwdam barst open
totdat haar liefde hangend tussen hemel en aarde
in de bittere teleurstelling verdrinkt.
Een laatste foto, een laatste traan, een laatste illusie
een klok tikt door, elk uur
totdat een belofte oneindig koert
over een samenzijn, in hun volle licht.
Mooi neergezet. Gevoelig, beeldend en treffend.
Ik ben geen echte poeziëliefhebber maar dit is mooi hoor!
Poëzie kan nogal wollig zijn of cryptisch. Mooi, dat je de lading pakt! Dank je wel.
Dank je wel, Mies!
Mooie woorden die leiden tot eeuwig leven, samen……
Mooi ritme, AJ! <3
Stil respect.
Heel mooi.
Prachtig! ❤️
Dank jullie wel voor de complimenten.
Ik ben blij dat het overkomt zoals ik het had bedoeld.
Heel mooi!