‘Vandaag maar een keer niet.’
‘Wat niet?’
‘Een stukje schrijven voor die site. Die site waarin het stukje nooit meer dan 120 woorden mag zijn.’
‘Maar dat vind je anders toch altijd zo leuk om te doen. Waarom nou niet.’
‘Dat vind ik toch wel lastig uit te leggen. Hoe moet ik beginnen.’
‘Gewoon proberen. Als ik er niets van snap, dan zal ik je meteen een halt toe roepen. Dan kun je altijd nog opnieuw beginnen.’
‘Nou goed dan.’
‘Ik luister.’
‘Ja, nou moet je me niet in de rede vallen, want dan raak ik meteen de draad kwijt.’
‘Ik ben al stil.’
‘Oké, ik vind het moeilijk om over niets te schrijven, een beetje in het luchtledig zwammen.’
« Hemelzoet verlangen
Zwaar luchtledig »
« Hemelzoet verlangen Zwaar luchtledig »
Communicatie
Zwammen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Henk van Maanen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
9 reacties
Reageren
« Hemelzoet verlangen Zwaar luchtledig »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Henk, herkenbaar! Aanvankelijk wilde ik deze week ‘passen’. Niet alleen vanwege mijn beperkte associaties met het woord, maar ook om me te focussen op andere schrijfsels. Toch over mijn hart gestreken…, de al geplaatste stukje gelezen en… geen spijt. Jouw inzending las ik in één adem. Goed, mooi, herkenbaar, mooie opbouw en realistisch. Twee hartjes! 🙂 <3
Hartje gegeven maar……
Misschien wat gezeur van mijn kant maar ik denk dat er in dit geval een e achter luchtledig moet: in het luchtledige zwammen.
Je hebt helemaal gelijk Mies Huibers. En dat is geen gezeur of gezwam.
Met die gedachte begon het bij mij ook: dit woord maar even niet. Maar als je er wat op blijft kauwen… of gewoon maar begint te schrijven, dan komt het woord er op het eind vanzelf uit rollen. Nou ja, vanzelf. Leuk stukje.
Heel herkenbaar probleem, zonder opdracht schrijven… Ik staar dan naar het legen scherm en dan neem ik maar een kop koffie.
Dank je Harry. Maar dat was bij mij niet het geval.
Ik staar soms mee, Odile.
’t Is meer zeuren dan zwammen. Om over de afwezigheid van redenen of onderwerpen te kunnen schrijven, moet je dat wel heel boeiend kunnen doen. B.v. door diep op je persoonlijke roerselen in te gaan.
Dat vind ik niet in jouw stukje terug.
met vriendelijk groet,
Chris
Het themawoord is best passend verwerkt, maar de dialoog is me te zeer naar die laatste zin toegeschreven en mist daardoor de nodige spanning en/of gevoel. Maar bij anderen komt dat blijkbaar heel anders over. Het is slechts mijn mening …
Inspirerend.