Welke kou er achter de regenbui vandaan kwam. Had ik me dat gerealiseerd, dan was ik niet stralend in een hemdje de deur uit gegaan. Nu liep ik rillend en trillend met de fiets aan de hand over de tachtig kilometer weg. Er doemde een tractor met hooikarren in de verte op, groot licht aan om in de vallende duisternis het laatste gras naar drogere oorden te brengen.
Ik stelde me op in de berm om het toesnellende gevaarte ruimte te geven. Mijn doorweekte shirt plakte aan mijn lichaam en ik probeerde mezelf wat warm te wrijven. Het laatste wat ik dacht voordat een strobaal mij een schedelbasisfractuur bezorgde, was hoe heerlijk dat dampende malse gras rook. Het werd donker.

Buiten mijn hartje niets aan toe te voegen.
@Lijmstok, bijzonder stukje.