Het was al laat toen de bel ging. Wie kon dat zijn? Marina had totaal geen zin in bezoek. Daarvoor was ze nog te erg in de war. Met veel tegenzin, sleepte ze zich naar de voordeur en deed open. Vol ongeloof keek ze hem aan. Daar stond Johnny.
‘Wat, wat doe jij nu hier?’ stamelde ze. ‘Jij was toch op weg naar Amerika?’
‘Ja’ antwoordde hij. ‘Ik dacht dat mijn toekomst daar lag maar op het vliegveld aan de balie besefte ik dat ik hier wil zijn, bij jou. Dat is toch ook jouw droom?’
Vol verwachting keek hij haar aan en opende zijn armen.
Maar hij had haar te diep gekwetst en Marina zette resoluut een stap achteruit….
« Afgunst
Sterk woord »
« Afgunst Sterk woord »
Communicatie
Gegokt en verloren…
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Els Ebraert of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
11 reacties
Reageren
« Afgunst Sterk woord »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recent
- Oud, maar wijs?
- Platero en ik: Om weg vragen
- Spiegelbeeld
- Succes verzekerd
- Verandering
- Maas
- Onder de vleugels
- Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie
- Verre vrede
- Miljoen
Weer een goed stukje Els
dank je wel Dini 🙂
ooh ook zo eentje waarvan je het vervolg wilt weten!!! Knap geschreven hoor!
Dank je wel Nicky 🙂
Ja, mooi.
Alleen wat punten en komma’s:
‘Wat… wat doe jij nu hier,’ stamelde ze.
‘Ja,’ antwoordde hij.
Ik heb een vraagteken staan na, wat doe jij nu hier 😉 en inderdaad, na ja moet een komma
Bedankt Lousjekoesje
Goed stukje.
Dank je wel, Levja 🙂
kort en toch een echt verhaal
Dank je wel José 🙂
Mooi, Els. Ik ging steeds sneller lezen om snel te kunnen ervaren hoe het zou eindigen.