Eigenlijk verwachtte ze er niet zo veel van. Ze had al zo vaak bij de huisarts gezeten met haar klacht. En steeds was er niets te vinden. Dan droop ze maar weer af, haar teleurstelling verbijtend door te denken dat ze heus geen aanstelster was.
Maar deze keer bleek het raak, en goed ook. Haar dokter leek zowaar wat geschokt achter haar professionele façade. En dus kwam de medische molen op gang: bloedverdunners en daarmee de trombosedienst, een echo, een ECG en een afspraak met de cardioloog.
De voorlopige diagnose: een boezem-fibrillerend hart. Daar was het ‘fladderhartje’, waar haar beide ouders ook hun lange leven lang mee geleefd hadden.
Ze voelde zich een echte dochter van haar onlangs gestorven ouders.

Mooi Lisette, triest en mooi.
@Lisette nu is het duidelijk