Ik kan me voorstellen hoe je in bed stapt -in je blauwgrijze pyjama- je het dekbed tot aan je kin optrekt, je het ruggedeelte een paar centimeter omhoog verstelt en je je ogen dichtdoet. Nog voor je wimpers elkaar raken verschijnt een gelukzalige glimlach op je gezicht. Ik weet waar je aan denkt.
Hier vindt eenzelfde proces plaats: elke avond opnieuw ben ik me bewust van jouw armen om mij heen, je benen omhelzen mij en in mijn nek een liefhebbende zoen. Warm en gelukkig val ik in slaap, en halverwege de nacht ervaar ik tedere aanrakingen
Eenmaal wakker ’s morgen houd ik mijn ogen dicht: geen confrontatie met zichtbaarheid: als ik mijn ogen opensla dan weet ik, je bent…
‘k Ken het gevoel …
@Levja: .. tja, missen…