Schrijf mee!
« »

Communicatie, Liefde, Maatschappij, Mensen, Poëzie

Denkpatronen

13 maart 2014 | 120w | Miranda La | 13 |

Mijn grootste makke is mijn brein. Ik denk teveel.

Hier is mijn hart, zei ik en ze lachte. Daar denk ik nog weleens aan.

Mijn laatste trein is al vertrokken, alleen is maar alleen, zei zij en ik knikte.

Waarom ben jij altijd ‘even elders’ als we eindelijk daar zijn? Dat vroeg ze en ik luisterde niet. Of deed alsof, want ik herinner het me alsof het gisteren was.

Twee maakt geen. Alleen. En opnieuw:

Ik wilde je nog bellen maar je nam niet op. Ik denk dat ze loog.

Hoor je me niet? Ik verlaat je – en ik zei niets. Want soms is niets wat telt.

Ik ben er bijna uit. Elders is een raar woord. Net als hart.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Miranda La of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

33 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »