De taxi voert Maria weg van het weeshuis. Ze staart uit het raam. Wat ze zojuist heeft moeten doen was de zwaarste beproeving in haar leven. Haar hart voelt niet meer. Het is als een groot grijs stuk klei. Ze heeft haar dochter Jutka namelijk niet verteld dat er een kans is dat ze nooit meer terugkeert. Alles hangt af van de bloedtest morgen. Ze bestudeert het telefoonnummer dat ze heeft gekregen. Het papier ruikt naar sigaren.
Maria legt haar hand op schouder van de chauffeur. ‘Wilt u even stoppen? Dit duurt vijf minuten.’ Terwijl ze doelbewust naar de telefooncel loopt, pakt de donkere man zijn portofoon. ‘Tynek?’
Gekraak. ‘Ja?’
‘De duif is gevangen.’
‘Breng haar hier.’
‘De kerk?’
‘Ja.’
Dit is het 22ste deel van het Mariamysterie.
G.J. van Gisteren. Wil jij deel 23 gaan schrijven?
@desiree dat was een snelle inhaalactie qua schrijven ; hij is geslaagd!
Dat ja als slot …
Dank je Jelstein.
@Levja, ja…
🙂
Excuses, heb het druk gehad, maar ik pak het op. Verhaaltje komt vandaag en volgt deze lijn @desiree.