Na zijn fatale genezing liet Lo Enschedé de maagden loensch en links liggen. De vluchtweg rechts hield hij vrij. Diverse amputaties hadden zijn lichaamsgewicht tot vereist niveau teruggebracht. Fronsen van voorhoofd, rimpelen van wangen en het laten zakken van mondhoeken leverde Lo logischerwijs geen bijzondere inspanningen of tegenzin op. De verbinding hoofd en nek bleef kort en degelijk, evenals de verbinding van nek en romp. De linkerarm was behoudens drie vingers compleet. Pink en wijsvinger, meer had hij aan de linkerkant niet nodig, ware het niet dat rechterbeen, rechterarm en een deel van het bekken ontbraken. Zodoende liet de verpleegster van ver voor de verplettering haar oksels geuren, wanneer zij voorover boog om eerdere en huidige littekens innig te zoenen.

Een paar keer moeten lezen … maar briljant <3
@Chris, dat vraagt om lezen en herlezen.
Beste G.J. van Gisteren,
Met maar 120 woorden ter beschikking krijg je de neiging
veel onder te brengen in die beperkte woordenschat. Ook voor mij was ’t daarom herlezen.
Bedankt voor je reactie,
Chris
Beste Ineke,
Een tekst die door herlezen en herschrijven z’n beslag krijgt, spiegelt dat gegeven (hopelijk) in het lezen.
Met vriendelijke groet,
Chris