Spinnen zijn impopulaire wezens en ook ik heb de neiging deze achtpoters te wantrouwen. Hun vlugge, dunne, harige pootjes herinneren mij aan het gekriebel dat ik, hutjes bouwend in de bosjes, in mijn nek heb moeten verdragen.
Er was een tijd dat spinnen mijn vrienden waren. Dat we samen hutjes bouwden en dat zij die hutjes mochten bewonen. Dat zij mijn nek met rust lieten en dat ik geen onvertogen woord over ze sprak.
Hun ongeoorloofde gekriebel in mijn nek heeft alles veranderd. Mijn spinnenvrienden hebben mijn vertrouwen geschonden.
Helaas heeft dit consequenties voor ons contact. Ik bouw mijn hutjes voortaan alleen en zij komen er niet meer in. Helaas hebben zij besloten, mijn woning voortaan als hutje te beschouwen.
Duidelijk verhaal, heldere tekst.
:))))))))))))))
Gewoon een lekker rechttoe rechtaan kriebelverhaal. Leuk. 😉
Bedankt voor jullie reacties! Ik merk dat ik met terugwerkende kracht de kriebels krijg van de herinnering aan het gekriebel 😀
@Wendy @irma op zoek naar de een kom ik jullie beiden tegen. en lees ik ook weer de naam van Wouter van Heiningen.
mijn kringen worden steeds meer netwerken met kruisverbanden. Grappig.
http://dcr.bibliotheek.nl/bina.....banner.jpg
Origineel, erg leuk om te lezen!
@Johanna: Bedankt!
@JelStein: Inderdaad grappig hoe namen steeds op verschillende plekken opduiken en met elkaar in verband blijken te staan. Toen ik Irma tijdens die prijsuitreiking tegenkwam, bleken we ook al samen in een eerdere bundel te staan.
Véél te weinig hartjes voor zo’n leuk stukje!
Het weekthema slokt misschien net iets te veel van alle aandacht op?