Ze rolde het deeg en bakte het brood. De jam had ze zelf gemaakt van de bessen die ze in het bos had geplukt. De jonge vrouw lachte vriendelijk naar hem, de bezoeker uit het verre land. Ze spraken elkaars taal niet, alleen een beetje Engels.
Met een gebaar nodigde ze hem aan de houten keukentafel. Hij at brood met kaas en jam en dronk warme melk. Buiten was het stil, er was geen mens te zien. Beneden lag de blauwe weg, zoals de rivier hier werd genoemd.
Tijdens de lunch keken ze naar elkaar.
Hij kreeg van haar een tekening met een ondergaande zon, vlak boven het water.
Die tekening heeft hij altijd bewaard, nu al bijna vijftig jaar.
Elke keer weer een genot.
Chapeau.
Fijne idylische scene José. Mooi ook, de blauwe weg.
Ik zou het nog wat strakker willen maken, door woorden weg te laten:
– Ze bakte het brood [in de oven].
– Hij at [het] brood met kaas en jam en dronk [de] warme melk.
dank, Inge, ik heb het nog wat aangepast; de ‘blauwe weg’ is een rivier die vanaf het Noorse hooggebergte door noord Zweden loopt en uitmondt in de Botnische golf.
Eenvoudig geschreven, maar daarom juist zo puur!
Lieftallig.
Liefde gaat door de maag.
Extra leuk nu je zegt dat het zich in Scandinavië afspeelt.
Denk aan het hoofdlettergebruik in De Blauwe Weg << maar ik weet niet hoe het wel moet.
een lome sfeerzetting. ik zie fjorden grasvelden klaprozen en wuivend graan. en ik voel weemoed.