Nog één keer kijk ik om, naar de plek die mij na al die jaren zo vertrouwd is geworden.
De oude robuuste schrijftafel, waar ik avond aan avond mijn verhalen schreef, naar de inmiddels roestige bureaulamp, die altijd net te weinig licht gaf om goed te kunnen lezen. Wat heb ik hier geschreven, zeg. Tenminste vroeger, de laatste tijd lukt het me niet meer. Ik begrijp de woorden niet meer die ik schrijf. Zijn het wel woorden? Ik weet het niet meer.
De man in de witte doktersjas neemt me bij mijn arm. Hij maakt het licht uit en de kamer wordt donker. Volgens hem kom ik hier nooit meer, er schijnt iets niet goed te zijn in mijn bovenkamer.
« Geen pas
Geheugentest »
« Geen pas Geheugentest »
Communicatie, Maatschappij
Bovenkamer
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Geen pas Geheugentest »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Triest Bert, mooi beschreven.
Op het laatst vroeg ik me even af of hij nou thuis is of in een verzorgingshuis oid, vanwege de dokter.
@Bert, een aardige binnenkomer.
Kijk nog even naar:
De oude robuuste schrijftafel, waar ik avond aan avond mijn verhalen schreef, naar de inmiddels roestige bureaulamp, die altijd net te weinig licht gaf om goed te kunnen lezen.
Deze zin loopt niet goed.
Je stukje raakt me.
@Bert mooi geschreven. Lees je dit ook voor de volgende keer of ga je meer schrijven, ondanks dat het lijkt dat het niet meer lukt, als ik stukje lees
Bert, gelukkig lukt het jou nog wel een goed stuk te schrijven