Schrijf mee!
« »

Fictie

Beton (of, Axioma)

16 juni 2014 | 120w | Janine Geerling | 7 |

Er stond geen zuchtje wind. Jammer, dacht ze. Ze hield ervan, hoe de wind haar haren omhoog kon zwiepen en hoe het haar gezicht streelde, de adem benam. Max hield daar ook altijd van. ‘Mia!’ riep hij dan, ‘kom leunen!’ En dan leunden ze in de wind. Als het stormde.
Ze staarde naar haar voeten. Witte gympen, recht naast elkaar, beton ertussen. Eigenlijk was alles van beton; de kantoorpanden, de lucht, de straat beneden, haar broek, de rand waarop ze stond. Alles beton. Behalve dus haar gympen. Twee parallelle witte lijnen in een grijs universum. Die zouden elkaar nooit raken. Haar wiskundeleraar was daar heel stellig in.
Ze schoof haar rechtervoet tegen haar linker aan.
En hield haar adem in.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Janine Geerling of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »