De afdeling Neonatologie kent een lichte overdruk, daardoor stroomt de lucht altijd naar buiten toe. Bij de gootsteen hangt een uitgebreide instructie hoe men de handen moet wassen. Door een zwengel met de elleboog te bewegen, wordt de kraan bediend.
De zaal is opgesplitst. Een grotere ruimte met vooral couveuses en een wat kleinere ruimte om te opereren. Wit, steriel en kil.
Ouders zijn op ieder uur van de dag welkom.
Er ligt een zuigeling aan de hartlongmachine.
Hij ligt tussen de piepjes, de monitoren, de infuuslijnen, de mechanische beademing en de doorzichtige canules waardoor bloed via de machine van en naar zijn lichaam gepompt wordt. Twee dagen oud.
Voorzichtig pak ik zijn knuistje.
Zo infecteren we elkaar met levenslust.


<3
Ja, zo herinner ik mijn mannetje en de levenslust die we hem geschonken hebben. <3
Vooral ook de levenslust die hij -in al zijn kwetsbaarheid- terugschonk.
Overigens valt hier te lezen hoe het hem nu vergaat: http://hadeke.wordpress.com/ca.....on-fictie/
Heel mooi! Ook voor mij herkenbaar, al is het lang geleden. Ons jongetje van eens 1400 gram is inmiddels een boomlange knaap van 14 jaar mede dankzij afdeling Neonatologie.
@Hadeke, een mooie invulling van het thema. Mooi hoe je op het laatst laat zien dat steriel niet altijd steriel is.
Heel mooi geschreven Hadeke. Mooi sfeer en sterke eindzin.
<3
In mijn/ons geval vrijwel letterlijk herkenbaar, al overheerste toentertijd de angst nog heel lang die levenslust. Op Literair Werk heb ik daar bij de vorige wedstrijd nog een stukje over geplaatst. Dat geeft gelukkig)niet weer hoe het gelopen is, maar wel hoe het ook had kunnen lopen.
http://www.literairwerk.nl/werk/even-weg
ooi Hadeke
@Benny lief