Eén foto heb ik van mijn moeder. Van heel lang geleden. De foto is geel aan de randen. Het beeld is zwart wit. Mijn moeder heeft lange haren, tot aan haar middel. Haar gezicht is nauwelijks te zien door het tegenlicht. Ze draagt een kanten jurk en lakschoentjes. Haar handen keurig gevouwen voor zich.
Het moet een speciale gelegenheid zijn geweest. Een bijzondere dag met bijzondere kleren en een fotograaf. Misschien een trouwerij. Maar ze heeft me nooit kunnen vertellen over die dag.
Ik weet zeker dat er meer foto’s van haar bestaan. Maar waar zal ik nooit weten. De foto’s zijn net zo onbereikbaar als mijn moeder zelf. Ook van haar vermoed ik dat ze nog bestaat, maar waar?
@Inge, mooi stukje. De eerste twee alinea’s vind ik het sterkst.
Ben het met Desiree eens.
De eerste alinea’s hebben iets van een aanloop naar een ontknoping of een climax. Die blijft echter achterwege.
met vriendelijke groet,
Chris
Klinkt weemoedig, mooi gedaan!
Mooi!
Je voelt het verdriet, mooi neergezet, Inge.
Derde alinea is het mooist.
Bedankt voor de mooie reacties! De meningen over de mooiste alinea zijn verdeeld zie ik 🙂
<3 voorde eerste drie alinea s
Haha dank je Jelle 🙂
@Inge fijn geschreven, in gedachten bij de foto…
Heel mooi, sfeervol verhaal. Mijn twee hartjes had ik eerder al gegeven. 😉
@Inge ik hoop dat het fictie is
Bedankt @Mas @Hay en @Marianna. Ja, het is fictie gelukkig 🙂
Mooi Inge
proficiat Inge!
Gefeliciteerd @Inge Weemoedig stukje, maar mooi.
Gelukkig fictie.
Gefeliciteerd, Inge, met deze overwinning! Erg mooi stukje!
Proficiat Inge! 😉
@Inge gefeliciteerd. En nu bij jouw winnende stukje!
Leuk! Bedankt allemaal!
Oh ik geloof direct weer dat het over jouw eigen moeder gaat en ik leef met je mee…
Mooi geschreven.