Opdracht eerst tekenles vorige eeuw, geliefd voorwerp van thuis mee te nemen. Ik koos voor de emaillen percolator, erfstuk ouderlijk huis. Bij de volgende les draaide ik plots na het tekenen het pastelpapier een slag en begon met een geel krijtje het lijfje van de percolator, het glazen dekseltje als hoofdje en het bakelieten handvatje als armpje, zachtjes in te kleuren. Het geheel associeerde ik met een foetus, in dit geval mijn kleine lieve doodgeboren vent die ik nimmer heb mogen aanschouwen en door vreemde handen is meegenomen, in een grafje is gelegd en voor even in mijn baarmoeder heeft mogen pruttelen, alsof het ons met de woorden: “sorry, lieve mama en papa”, wilde strelen tot in de eeuwigheid, amen.
« Superpositionering of hoe ik Schrödingers kat adopteerde
apparatenangst »
« Superpositionering of hoe ik Schrödingers kat adopteerde apparatenangst »
Communicatie, Liefde
Amen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Mir of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Superpositionering of hoe ik Schrödingers kat adopteerde apparatenangst »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi stukje, maar waarom twee maal?
@Mir bijzondere metafoor voor zo’n droevigs gebeurtenis
De eerste zin loopt niet lekker. Maar verder een mooie metafoor inderdaad. Je zou het zelfs iets minder expliciet kunnen uitleggen, de lezer kan het zelf begrijpen uit beschrijvingen.
dit stuk raakt me