Ik bezit al jaren een oude leunstoel. Daarin zat jij het liefst. In het begin stond er een piepklein tafeltje naast waarop slechts een paar van je spullen pasten. De rest legde je verspreid over de grond om je heen. Ik zie je nog zitten als een eiland in een zee van kranten, boek, woordenboek, beker, bierflesje of -glas, pennen, opschrijfboekje en wat nog. Je kreeg een grotere bijzettafel. Hierop pasten al jouw spullen. Uitstekend! Maar … ik vergat de krant. En ook dat jij nooit iets op dezelfde plek teruglegde. Spoedig lag er weer van alles om je heen op en onder en tussen de gelezen kranten.
Tegenwoordig is de vloer om de stoel leeg.
Maar de stoel zelf ook.
Volgens een buddhistische guru is het wel degelijk mogelijk om met overledenen te praten…
Droevig verhaal als er een lege stoel achter blijft, straks wonen er andere mensen in het huis en is alles slechts een herinnering in de gedachten van een ander…
Dank je, Anoniem. Met overledenen praten? Dat geloof ik niet. Ik praat wel tegen hem, maar ik heb hem nooit wat terug horen zeggen. 😉