Ze staarde naar het bord. De afgekloven kip leek een metafoor van de ruzie die ze samen hadden gevoerd. Er waren alleen nog wat botjes, slappe vellen en glazige pezen.
Een muffe ballon van onuitgesproken woorden rees langzaam langs haar luchtpijp omhoog. Ze aaide de plooien van het servet glad alsof ze daarmee het immense verzet in haarzelf wilde wegstrijken.
‘Ben?’
‘Hmmhmm…’ Hij keek niet op. Hij wist dat hij had gewonnen.
‘Amir mag me hebben.’ Ze duwde de lettergrepen uit haar mond.
Zijn mondhoeken krulden op. ‘Was dat nou zo moeilijk?’
Ze schudde haar hoofd. De schreeuwende protesten plakten echter in haar mond. Er was bijna niets meer. Het zwart nam het over.
De vork. Die was er wel.
@Desiree brrrr. Maar mooi voor het festival in Veghel waar het thema “Aan tafel” is.
Voor mij is dit de winnaar van de week.
Lieve schat, wat doe je dat toch weer prachtig. Wat kun je me weer meenemen met simpele woorden… naar een compleet andere wereld! Thanxs, *, Rick
Met recht vorkje prikken.
Sterk @Desiree
Ik snap helaas de ontknoping niet. Waarom pakt Ben een vork om haar aan te vallen als hij eerder nog lachte?
Mas, Benny, Rick, Levja, dank jullie wel. Schlimazlnik, Het is niet Ben die de vork ‘ziet’.
@Mas, dat is toevallig… of misschien niet en heb ik het ergens toch opgeslagen.
intrigerend puzzelverhaal, ik krijg de associatie met uitgehuwelijkt worden ( Amir mag me hebben)
Ik dacht heel even dat ze ontvluchtte door zelf naar Amir te gaan. Maar ik zat zo in het verhaal, dat ik te snel las.
Mooie ontknoping.
Dank je wel Jose en Newcomm.
Want kun jij veel zeggen in slechts 120 woorden. Mooi en heel knap geschreven!
Dank je Irma, een mooi compliment
@Desiree, een bijzondere invulling van het weekthema.
Ineke! Hai! Wat leuk je weer te lezen. Een grote glimlach verscheen toen ik je twitterberichtje las. Hoe is het? Lang geleden. Dank je voor je reactie.
@Desiree: heftig