Uit louter geiligheid pakte hij de frikandel en begon er als een volleerde hoer flink aan te zuigen. “Stel je niet zo aan, Harm”, probeerde zijn vrouw nog, maar ze kwam amper boven het geveinsde gekreun van haar man uit. De gehele snackbar viel stil ondertussen. Met grote verbazing zagen ze allemaal hoe Harm met een gekke blik in zijn ogen de klodders mayonaise van zijn gefrituurde vlees likte. Om hem vervolgens weer geheel in zijn mond te proppen, slobberend en zuigend, trekkend aan wat voor hem waarschijnlijk een denkbeeldige voorhuid was. Zijn vrouw liep rood aan. Harm kokhalsde en iemand dekte de ogen van een dochter af. “Is dát nou teveel gevraagd op zaterdagavond?” , brieste Harm nog nahijgend uit.

Doet me aan een paar scènes uit de verfiming van ‘De helaasheid der dingen’ denken. 😉