De regen kwam met bakken naar beneden op de dag van haar begrafenis. Ik herinner me vaag dat iemand een paraplu boven mijn hoofd hield op het kerkhof.
Na de koffie en de cake ben ik teruggegaan. Ik heb tegen haar graf staan praten in een stroom van regen en tranen.
Pas uren later kon ik me ertoe zetten naar huis te gaan. Thuis ben ik met kleren en al onder de warme douche gestapt. Een vergeefse poging deze dag van me af te wassen.
Mijn zwarte pak is daarna voorgoed in de kast verdwenen. Alleen een paar modderschoenen staat nog steeds op de mat bij de voordeur. Ik kan me er maar niet toe zetten ze schoon te poetsen.
Mooie sfeer. Typisch hoe je bij zo’n themawoord ongeveer dezelfde associaties kunt krijgen.
Voelbaar.
@Inge, op het oog een sfeervol verhaal, maar de geloofwaardigheid gaat in de tweede alinea reeds verloren. In elk geval voor mij.
Je schrijft:
– Na de koffie en de cake ben ik teruggegaan. Ik heb tegen haar steen staan praten in een stroom van regen en tranen.
Na de koffie en de cake is het graf hoogst waarschijnlijk nog open. Het wordt pas dichtgemaakt nadat de rouwenden zijn vertrokken.
Voordat er een steen geplaatst wordt is het twee tot drie maanden later.
Jammer want buiten dat weer je wel een sfeer neer te zetten.
@Inge, daar is-tie dan;-). Ik vind het een mooi verhaal. Ineke heeft daar wel een punt. Misschien kun je er open graf van maken o.i.d.
Dank voor de reacties!
@Hay Viel me inderdaad op dat we allebei op het kerkhof belanden 🙂
@Ineke Goed opgemerkt. Raar dat ik dat zo voor me zag. Waarschijnlijk omdat laatste begrafenis een bijzetting in een familiegraf was, dus de steen was er al en lag naast het graf. Natuurlijk nog niet met de nieuwe naam.
@Irma Inderdaad makkelijk opgelost door graf ipv steen. Thanx!
@Inge gevoelig & sfeervol <3
Aangrijpend.
@GJ @Hendrike Dankjewel!
Volgende week maar weer ’s een opgewekt stukje proberen… 🙂