Een gedempte onverstaanbare stem dringt zich op aan mijn bewustzijn. Verward open ik mijn ogen, het is aardedonker en ik heb nauwelijks bewegingsruimte: Waar ben ik? Waarom is het hier zo benauwd? Bewegen gaat haast niet, ik betast het beklede hout boven me. De stem maakt plaats voor dof klinkende klassieke muziek. Panisch besef ik plots waar ik ben: Maar ik ben helemaal niet dood! Geluidloos schreeuwend en wild bewegend stoot mijn hoofd tegen het deksel. Ik ruik brand, ongeloof maakt zich van mij meester: Nee … niet zo, niet op deze manier!
In het crematorium vraagt Jaap aan Frits: “Waarom wilde GJ gecremeerd worden en niet begraven?” Frits fluistert treurig: “Zijn motto was altijd, liever kort branden dan lang smeulen.”
He G.J., Creepy! Brrrrrrrr. Van mij krijg je een hartje, kun je nog een leven kort branden.
Pakkend, alleen geloof ik niet dat je in een graf lang smeult.
@Desiree & @Hay thx 🙂
@GJ Wat een vreemde geschiedenis. Leuk geschreven.
Opmerking:
– wild bewegend stoot mijn hoofd
Een hoofd kan niet op die manier bewegen, het is de persoon van wie het hoofd is, die het laat bewegen.
Zoiets als “wilde bewegend klapt mijn hoofd”, lijkt beter, maar maar klopt ook niet echt.
Het best zou het zijn wanneer je het woord “ik” hier nog kwijt zou kunnen. “stoot ik mijn hoofd (…)”.