Mijn goede vrind, mijn beste Sint,
Onlangs nog weer opgeschrikt
door beelden van geweld –
bomen, huizen, flatgebouwen
als lucifertjes neergeveld,
kindjes, huilend van ellende
en geen mens die op hen let,
moeten ’t zelf maar zien te redden,
gaan met lege maag naar ‘bed’ –
doe ik, Sint, dit beroep op u,
het is mij heel veel waard,
kunt u niet zorgen dat uw boot
dit jaar hún kant op vaart?
Oké, men zal hier schrikken
van zo’n onverwachte twist;
men heeft lang op de wal gewacht
en toch de boot gemist.
Toch zal het echt geweldig zijn,
ook voor mijn Sintjournaal;
Zo slaan we gelijk twee vliegen
in één klap, met dit verhaal.
Uw Dieuwertje B.
Inderdaad. Over rampspoed gesproken.
Goeie Irma! Sterk onderwerp, mooi wens. En leuke twist aan het einde 🙂
@Irma, hartverwarmend…
Gracias signora B