Schrijf mee!
« »

Communicatie

Verborgen

1 augustus 2013 | 120w | hendrike | 2 |

“Je bent mooi.” De man bekijkt me verrukt. Als een bang vogeltje wacht ik af. Dat irriteert en vertedert hem tegelijk. Ik laat hem begaan en glimlach opgelucht naar hem, omdat hij me geen pijn doet.
“Voor jou,” fluistert hij en stopt een briefje van vijftig in mijn hand. Als hij weg is, verstop ik het in de antieke kast op de zolder.
Even later wordt het luik geopend.
“Heb je geld gekregen?” vraagt de man die mij kocht.
“Nee.” Hij knijpt in mijn nek totdat ik gil van de pijn.
“Hoe oud ben je?”
“Veertie uh achttien.”
Hij gaat gelukkig weer weg na het ‘goede’ antwoord.
Pappa heeft me verkocht. Hij was vaak heel gemeen. “Pappa!” Ik huil zachtjes.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van hendrike of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

8 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »