Nee, de dag scheen niet langer
onder ons te zijn
Het naderende avondschemer
had al menig nachtlampje doen knipperen
Toch schoot hij schichtig door het duister
op zijn tenen en geheel gekleed
in zompig zwarte lappen
Ik zag hem wel
zelfs met mijn ogen dicht wist ik hem aan te wijzen
Achter muur of korrelig bladergroen
Ik zou hem negeren als ik beter wist
of standvastig de deur wijzen
als hij al glibberig door mijn brievenbus zou loeren
Maar ik wist niet beter
en deed ik niets
niets anders dan met opgetrokken knieën
onder mijn gebreide kleed
mezelf voorhouden
Dat ik niet twijfelde
Intrigerend geschreven en laat de lezer raden. Een hartje mijnerzijds.
Mijn mening:
de woorden zompig en korrelig misstaan, omdat ze niet een beeld bij mij oproepen en daarmee dan ook niet bijdragen.