Dieren worden geboren, eten, planten zich voort en sterven. Punt uit.
Mensen echter breken zich het hoofd over zaken die ooit iemand bedacht, maar die niet eens kúnnen bestaan.
Neem nu de wijze waarop wij de tijd in stukken hakken. Omdat wij aan verleden en toekomst niet genoeg denken te hebben, vegen we alles wat we net achter de rug hebben plus alles wat vlak voor ons ligt op één hoop en noemen dat het heden. Wat dat heden precies is? In de antwoorden valt geen lijn te ontdekken.
Ook die lijn is trouwens onbestaanbaar. Die wordt geacht een bepaalde lengte, maar géén breedte te hebben en is dus per definitie onzichtbaar. Desondanks trekken wij massaal lijnen.
Over rechtlijnigheid gesproken.
In dit geval kwam de inspiratie uit mijn jetlag voort. Die deed mij over het begrip tijd nadenken en toen kwam van het een het ander …
Diezelfde lijn die je van tijdslijn tot metaforische relatielijn in je stukje omzet, als ware het dat het antwoord een deel van het probleem is, díe lijn is ook een beetje zoek! 😉
Ik moet toegeven dat het logisch verband tussen die twee lijnen niet echt uit de verf komt. Het is meer associatie dan logica.
@Wat een bespiegeling. Deed me gelijk hieraan denken: https://120w.nl/2011/zwart/
@Ineke
Dat begrijp ik helemaal. Jij wist diezelfde gedachte toen wel in een heel wat fraaiere en dus sprekender vorm te gieten. In dat opzicht ben ik achteraf niet echt tevreden over mijn stukje.
@Hay dankjewel voor je compliment. Ik schreef er indertijd een verhandeling over, en dat werd uiteindelijk een gedicht. Ik zou zeggen: “Probeer dat ook eens”
Af en toe voel ik wel eens dichterlijke neigingen opborrelen, maar omdat ik tot op heden toch vooral iemand van de proza was, ben ik nog altijd ietwat huiverig om me op dat poëtische pad te begeven. Maar wie weet, wat niet is, kan altijd nog komen. 😉
@Hay Wellicht is het er wel, maar moet je het nog laten komen 😉