Toentertijd was ik een eenzame student met veel kenissen. We studeerden louter ten tijde van dreigende tentamens. Verder vertoefden wij daar, waar studentikoze ongein schering en inslag was.
Gedurende een schier oneindige stroom alcoholica werd er oeverloos gedebatteerd over de zin van het bestaan, het onrecht op de wereld en de abjecte gedragingen van het establishment. Ik deed mee, maar was alleen.
Tijdens zo’n dubieus dispuut trof ik haar. Zij keek verwonderd naar het quasi-intellectuele, dronken oreren en distantieerde zich. Ik kwam eindelijk eens echt in gesprek. Ze had belangstelling, was intelligent en zag er verrukkelijk uit. Ze ging met me mee.
’s Morgens ontwaakte ik verwachtingsvol gespannen. Er lag een briefje. ‘Toevallig kruisten onze levenspaden. Het ga je goed.’
Edit: kennissen.
@Joachim Je hebt weer een mooi verhaal weten te vertellen
Dank u, een mijner sporadische lezers op deze merkwaardige site.
@Joachim Je wordt niet sporadisch gelezen. Op het moment dat ik dit schrijf, staat jouw stuk Nr 1 als meest gelezen deze dag.
Wellicht wordt er wel sporadisch gereageerd.
Oh, dat dat wist ik dus niet.
Dat laatste moge duidelijk zijn, maar dat komt wellicht doordat ik niemand ken. Anderen zijn allen bevriend, geloof ik.
@Joachim Ik denk dat weinig hier echt ‘bevriend’ zijn, dat is ook zeker niet nodig voor reacties op stukjes.
Het wordt wel gewaardeerd als je zelf ook op stukken van andere reageert, dat kan wel schelen.
Verder heeft niet iedereen op elk stuk iets te zeggen, dat betekent niet dat ie het niet goed vindt. Zo vond ik dit stuk lekker lezen, maar het einde vond ik een beetje een domper, ik had nog een verrassende clou verwacht, denk ik 🙂
Wellicht is mijn perceptie een foutieve.
Ik schrijf, maar lees nauwelijks, dan boeken.
Tja; mijn clou was tamelijk teleurstellend; dat vond ik toen ook.
@Joachim, zou dat kunnen … een foute perceptie?
En in welke zin een merkwaardige site?
Hoe dan ook, toen ik hier begon te schrijven, kende ik een paar schrijvers van hier, via Twitter.
Sindsdien zijn er heel wat schrijvers bijgekomen. Een paar ervan ken ik persoonlijk, maar dat is niet echt van belang, want de meeste schrijvers ken ik niet. Wanneer ik een stuk lees, dan maakt het niet uit of ik iemand wel of niet ken waar het gaat om het geven van een reactie. En de soort reactie maakt al helemaal niet uit.
Door anderen te lezen en vooral ook door zelf eens reacties te plaatsen, ontstaat er vanzelf een wisselwerking.
Natuurlijk kan dat. Immers, elke waarneming is subjectief en kan derhalve leiden tot foutieve interpretaties van de werkelijkheid.
Ik lees anderen soms wel, maar wie ben ik om anderen te corrigeren. Voorts vind ik eventuele waardeoordelen ook weer erg subjectief.
Het wederzijdse loven en geven van die overbodige hartjes vind ik al helemaal een nutteloos instrument.
@Joachim Jij schrijft: “Ik lees anderen soms wel, maar wie ben ik om anderen te corrigeren. Voorts vind ik eventuele waardeoordelen ook weer erg subjectief.”
Wie zijn dan de mensen die anderen wel opmerkzaam maken of bv taalfouten?
In mijn opinie kan een perceptie niet goed of fout zijn. Er kunnen wel onjuiste conclusies uit getrokken worden.
Geen idee, want dat lees ik allemaal niet. Voorts ben ik op deze site a priori geen recensent.
In marketingjargon wordt het begrip “foutieve perceptie” zeer frequent gebruikt. Google maar eens.
@Joachim, ik weet dat die term veelvuldig voorkomt en echt niet alleen binnen marketing. Ik ben het er alleen niet mee eens.
Voorbeeld:
Ik neem waar dat het erg warm is wanneer ik het huis binnenkom. De persoon die in het huis is, zet juist de thermostaat een tandje hoger, want hij ervaart het huis als koud.
Twee percepties. Die over dezelfde omgeving gaan.
Welke is dan juist, of juist fout?
Wat is hier werkelijkheid?
Hie stel je die werkelijkheid vast?
@Ineke: makkelijk. Gewoon de airco aandoen.
@Lijmstok In dit geval is er geen airco. Wel goed bedacht.
Dan is u het er niet mee eens. Dat kan toch.
@Joachim Ja, dat kan, maar een antwoord op mijn vragen krijg ik niet.