“De schuur moet leeg. De woningbouw gaat hem opknappen. Je moet komen helpen, want er staan allemaal spullen van jou in die schuur.” Gedwee en met een aangewakkerd schuldgevoel zeg ik: “Aanstaande zondag doen?”
Die zondag verwacht ik mijn jeugd aan me voorbij te zien gaan. Dat blijkt reuze mee te vallen. Een paar muffe poppen gaan zonder morren de vuilnisbak in: ze stinken te erg. Ik vis een leuk schriftje van de lagere school uit een doos; de rest gaat ongezien weg. Het gaat me verbazingwekkend goed af.
Met iedere tastbare jeugdherinnering die ik weggooi, realiseer ik me dat de foto’s en geschreven verhalen me dierbaar zijn, maar dat de mooiste herinneringen in mijn hoofd zitten.
Beste Helen Muller, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie